0

๐—๐˜‚๐—น๐—ถ๐—ฎ๐—ป’๐˜€ ๐—ฃ๐—น๐—ฎ๐—ป

Report

๐—๐˜‚๐—น๐—ถ๐—ฎ๐—ป’๐˜€ ๐—ฃ๐—น๐—ฎ๐—ปโž
(A oneshot story only)
๏ผฟ๏ผฟ๏ผฟ๏ผฟ๏ผฟ๏ผฟ๏ผฟ๏ผฟ๏ผฟ๏ผฟ๏ผฟ๏ผฟ๏ผฟ๏ผฟ
โ€œNakakaasar!โ€ Inis na sigaw ko habang naglalakad kami ng boyfriend ko sa gitnang kagubatan.
Paano, ang kati kati ng mga nadadaanan namin tapos napapagod na kong maglakad.
Dinala ako ng boyfriend ko dito sa kagubatan. Birthday na birthday ko pa naman tapos ito kami naglalakad. Nakakaasar tapos nakakapagod.
โ€œWag ka namang sumigaw jan Amy. Baka makagambala ka ng nuno jan.โ€ Pabulong na sita sa kin nang boyfriend kong si Julian.
Nakahawak sya sa kaliwa kong kamay habang ang isang kamay nya ay may hawak na flashlight.
โ€œPaano ako hindi mag-iingay e napapagod kayang maglakad sa gitna ng kagubatan. Tapos birthday ko ngayon pero dito mo ko dinala. Matanong nga kita, ano bang balak mo ha? Re-rapin mo ko noh?โ€ inis na sabi ko.
Biglang natawa si Julian kaya hinampas ko sya sa braso nya. Ano bang nakakatawa sa sinabi ko?
โ€œWala akong sinabing re-rapin kita. Napaka-dumi naman ng isipan mo.โ€ Natatawang sabi ni Julian.
โ€œEh ano nga?โ€ sarkastikong tanong ko.
โ€œBasta!โ€ Sagot ni Julian habang naglalakad pa rin kami.
โ€œAlam mo ba napapagod na kong maglakad. Teka naliligaw na ba tayo? Wag mong sabihingโ€•โ€ sabi ko pa.
โ€œPag sinabi ko bang oo magagalit ka?โ€ tanong ni Julian.
Sinipa ko sya sa tuhod nya kaya napaaray sya.
โ€œSorry naman. Akala ko kasi kabisado ko to e.โ€ Kamot ulong sabi ng boyfriend ko.
Napakamot ako sa pisngi ko at piningot sya.
โ€œEngot ka pala e.โ€ Sarkastikong sabi ko.
Hindi na nagsalita pa si Julian at nagpatuloy nalang kami sa paglalakad. Habang naglalakad kami, natanaw namin ng boyfriend ko ang isang lumang bahay. Sa tingin ko pa lang e may second floor ito.
Tinuro ko kay Julian ang bahay at sinabi nyang pumunta daw kami dun para magpalipas ng oras. Agad naman akong sumang-ayon.
Nauna na kong pumunta sa bahay. Pagod na pagod na talaga ako. Hindi naman kasi ako sanay sa matagal na lakaran. Kung sinabi sana ni Julian na sa kagubatan pala kami pupunta. Sana nagsapatos nalang ako. Tapos naliligaw na pala kami!
โ€œMay tao kaya rito?โ€ tanong ko kay Julian.
Nasa loob na kami ng bahay. Nang buksan kasi ni Julian yung pinto e nabuksan nya kaya pumasok nalang kami.
โ€œHindi ko alam e. Tingnan ko lang sa taas kung may tao. Jan ka lang ah.โ€ Sabi ni Julian kasabay ng pag-akyat nya sa taas.
Napakibit balikat nalang ako at iginala ang tingin sa buong bahay. Napatango tango ako. Ayos na rin itong bahay na to kahit medyo creepy.
Habang nangungulikot ako ng mga gamit. May nakita akong isang lumang dyaryo sa may center table. Kinuha ko yun at binasa.
๐—•๐—ฟ๐—ฒ๐—ฎ๐—ธ๐—ถ๐—ป๐—ด ๐—ก๐—ฒ๐˜„๐˜€!
๐–จ๐—Œ๐–บ๐—‡๐—€ ๐—‹๐–พ๐—€๐—‚๐—Œ๐—๐–พ๐—‹๐–พ๐–ฝ ๐—‡๐—Ž๐—‹๐—Œ๐–พ ๐–บ๐—‡๐—€ ๐—†๐–บ๐—๐–บ๐—€๐–บ๐—… ๐—‡๐–บ๐—‡๐—€ ๐—‡๐–บ๐—๐–บ๐—๐–บ๐—…๐–บ. ๐– ๐—’๐—ˆ๐—‡ ๐—Œ๐–บ ๐—†๐—€๐–บ...


๐—๐—Ž๐—…๐—‚๐—‡๐—€ ๐—‡๐–บ๐—„๐–บ๐—„๐—‚๐—๐–บ ๐—‹๐—‚๐—๐—ˆ. ๐– ๐—‡๐—€ ๐—๐—Ž๐—…๐—‚๐—‡๐—€ ๐—„๐–บ๐—Œ๐–บ๐—†๐–บ ๐—‹๐–บ๐— ๐—‡๐—‚๐—๐—ˆ ๐–บ๐—’ ๐—‚๐—Œ๐–บ๐—‡๐—€ ๐—…๐–บ๐—…๐–บ๐—„๐—‚.
๐˜ข๐˜ฏ๐˜จ ๐˜ฌ๐˜ข๐˜ด๐˜ถ๐˜ฏ๐˜ฐ๐˜ฅ ๐˜ด๐˜ข ๐˜ฑ๐˜ข๐˜ฉ๐˜ช๐˜ฏ๐˜ข 2……….
Nilipat ko sa page 2 ang dyaryo at gayon nalang ang naramdaman kong takot ng mabasa ko ang nasa dyaryo.
๐–ฌ๐—‚๐–ผ๐–บ๐–พ๐—…๐—…๐–บ ๐–ข๐–บ๐—Œ๐—๐–พ๐—…๐—…๐—ˆ. ๐–จ๐—Œ๐–บ๐—‡๐—€ ๐—‹๐–พ๐—€๐—‚๐—Œ๐—๐–พ๐—‹๐–พ๐–ฝ ๐—‡๐—Ž๐—‹๐—Œ๐–พ, ๐–บ๐—‡๐—€ ๐—†๐–บ๐—๐–บ๐—€๐–บ๐—… ๐—‡๐–บ๐—‡๐—€ ๐—‡๐–บ๐—๐–บ๐—๐–บ๐—…๐–บ. ๐– ๐—’๐—ˆ๐—‡ ๐—Œ๐–บ ๐—†๐—€๐–บ ๐—‡๐–บ๐—„๐–บ๐—„๐—‚๐—๐–บ ๐—Œ๐–บ ๐—„๐–บ๐—‡๐—’๐–บ ๐–ป๐–บ๐—€๐—ˆ ๐—Œ๐—’๐–บ ๐—†๐–บ๐—๐–บ๐—…๐–บ. ๐–ฏ๐—Ž๐—†๐—Ž๐—‡๐—๐–บ ๐–ฝ๐–บ๐— ๐—‚๐—๐—ˆ ๐—Œ๐–บ ๐—‚๐—Œ๐–บ๐—‡๐—€ ๐—„๐–บ๐—€๐—Ž๐–ป๐–บ๐—๐–บ๐—‡. ๐–ฌ๐–บ๐—’ ๐—„๐–บ๐—Œ๐–บ๐—†๐–บ ๐–ฝ๐–บ๐— ๐—Œ๐—’๐–บ๐—‡๐—€ ๐—‚๐—Œ๐–บ๐—‡๐—€ ๐—…๐–บ๐—…๐–บ๐—„๐—‚ ๐—‡๐–บ ๐—Œ๐–บ ๐—๐—‚๐—‡๐—€๐—‚๐—‡ ๐—‡๐—‚๐—…๐–บ ๐–บ๐—’ ๐–ป๐—ˆ๐—’๐–ฟ๐—‹๐—‚๐–พ๐—‡๐–ฝ ๐—‡๐—‚๐—๐—ˆ.
๐–ฏ๐–บ๐—€๐—„๐–บ๐—๐–บ๐—‰๐—ˆ๐—Œ ๐—‡๐—Ž๐—‡ ๐–บ๐—’ ๐—๐—‚๐—‡๐–ฝ๐—‚ ๐—‡๐–บ ๐—‡๐—‚๐—…๐–บ ๐—‰๐–บ ๐—‡๐–บ๐—„๐—‚๐—๐–บ ๐—Œ๐—‚ ๐–ฌ๐—‚๐–ผ๐–บ๐–พ๐—…๐—…๐–บ. ๐– ๐—‡๐—€ ๐—„๐—Ž๐—‹๐—ˆ ๐—„๐—Ž๐—‹๐—ˆ ๐—‡๐—€ ๐—‚๐—…๐–บ๐—‡, ๐—‰๐—‚๐—‡๐–บ๐—๐–บ๐—’ ๐—Œ๐—’๐–บ ๐—‡๐—€ ๐—๐—Ž๐—…๐—‚๐—‡๐—€ ๐—„๐–บ๐—Œ๐–บ๐—†๐–บ ๐—‡๐—’๐–บ๐—‡๐—€ ๐—…๐–บ๐—…๐–บ๐—„๐—‚. ๐–ฌ๐–บ๐—€๐—‚๐—‡๐—€ ๐–บ๐—‡๐—€ ๐—…๐–บ๐—…๐–บ๐—„๐—‚ ๐—„๐–บ๐—Œ๐—‚ ๐–บ๐—’ ๐—๐—‚๐—‡๐–ฝ๐—‚ ๐—‡๐–บ ๐—‹๐—‚๐—‡ ๐—‡๐—‚๐—…๐–บ ๐—‡๐–บ๐—„๐—‚๐—๐–บ.
Napatakip ako ng bibig ko. Hindi kaya siโ€•si Julian ang lalaking tinutukoy sa dyaryo?
Agad akong naghanap ng pang proteksyon sa sarili ko. At may nakita naman ako. Isang kutsilyo na nakita ko sa ilalim ng center table.
โ€œHindi mo nga ako re-rapin. Pero papatayin mo naman ako!โ€ Nanginginig na bulong ko sa sarili ko.
Nang makababa si Julian. Napaatras ako. Itinago ko sa likuran ko ang kutsilyo. Lumapit sa akin si Julian at hinawakan ako sa magkabilang balikat ko.
Kung noon kinikilig ako kapag ginagawa nya sa akin yun, ngayon natatakot na ako.
โ€œYung totoo talaga, hindi tayo naliligaw!โ€ Seryosong sabi ni Julian.
โ€œHa?โ€ inosenteng tanong ko.
โ€œPlinano ko talaga ang lahat.โ€ Sabi pa ni Julian.
Akmang hahawakan ni Julian ang kamay ko ng bigla kong iwasiwas ang hawak kong kutsilyo. Pikit mata akong nagwasiwas nun.
At nang maimulat ko ang mga mata ko. Gayon nalang ang pagkataranta ko ng makitang, sa leeg ni Julian ko naitarak ang kutsilyo.
Agad syang bumagsak sa sahig at nagkalat ang mga masagang dugo. Kaya napalabas ako ng bahay.
Nang bigla akong may marinigโ€•
โ€œSurprise Amy! happy birthday!โ€ Sabay sabay na sigaw ng mga katrabaho namin.
Nang mapalingon ako sa gawi nila. Kitang kita ko ang mga masasaya nilang mga mukha. Yung isa pa naming kasamahan may dalang cake.
โ€œAng galing talagang gumawa ng plano ni Julian. Nasurpresa natin si Amy oh.โ€ Ani pa ng isa sa mga kasamahan kong si Rose.
Napatulala nalang ako ng mapagtantongโ€•
Bigla kong nabitawan ang hawak kong kutsilyo at napansin yun ng mga kasamahan namin. Lumapit sa kin ang isa sa mga kasamahan naming si Caroline.
โ€œNasaโ€˜yo pala yung kutsilyo. Kanina pa namin to hinahanap e!โ€ Nakangiting sabi ni Caroline.
Nakita nya ang dugo sa kutsilyo ng kunin nya ito. At ganun nalang ang pagkasigaw nya ng makita ang duguan kong boyfriend na nakasalampak sa sahig.
๏ผฟ๏ผฟ๏ผฟ๏ผฟ๏ผฟ๏ผฟ๏ผฟ๏ผฟ๏ผฟ๏ผฟ๏ผฟ๏ผฟ๏ผฟ๏ผฟ
Lesson learned: Wag tayong basta bastang magpapaniwala sa ating mga napapanood at nababasa. Dahil hindi naman lahat ng nakikita natin e totoo.
A/N๐Ÿ“œ: Entry ko to sa Gnatics.
ยซWork of fictionยป
ยซWritten by:๐—•๐—ถ๐—ป๐—ถ๐—ฏ๐—ถ๐—ป๐—ถ๐—ป๐—ด ๐—”๐˜‚๐˜๐—ต๐—ผ๐—ฟ ๐—ฆ๐˜‚๐—ป๐—ฑ๐—ฎ๐˜†ยป


Leave a Reply

Your email address will not be published.

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.